۹۱/۰۴/۱۸

آیا نسلها از تجربه ى زیستن مشترک برخوردارند ؟ پاسخ شاید یک کلمه باشد اما به زعم من اینگونه نیست شاید فرهنگ عمومى‌ جامعه خصوصیاتى داشته باشد که منحصرا به برهه اى خاص متعلق باشد اما آیا همه ى‌ آحاد یک نسل به یک نسبت از آن برخوردارند و بهره مند؟…

چندى‌ است چیزى مثل یک توپ شیشه اى‌ توى ذهنم وول مى‌ خورد و رهایم نمى کند گاهى یادم مى رود و گاهى با دیدن تصویرى و خواندن چیزى دوباره ذهنم را مشغول مى کند.اولین بار چند سال پیش دریک فیلم سینمایى‌ ایرانى که در دهه ى‌ پنجاه ساخته شده بود پسرکى همسن خودم ‌را دیدم که ژاکتى پوشیده بود درست شبیه ژاکتى که من در آن سالها داشتم مسئله خیلى مهم نبود اما بعد در فیلمى ‌دیگر دیدم زن فیلم دامنى داشت که طرحش شبیه دامن مادرم بود در جایى دیگر کاغذ دیوارى‌ صحنه هایى‌از فیلم شبیه کاغذ دیوارى هاى دانشکده ى‌ ادبیات اهواز بود که یک بار با پدرم رفته بودم و دیده بودم بعدها در فیلمهاى‌ دیگرى هم اتفاق افتاد و من نتیجه گرفتم در دهه ى‌ پنجاه و تا حدودى‌شصت،‌ ایران از یک ثبات فرهنگى‌ یک دستى برخوردار بوده است و در شمال و جنوب آن فرهنگ لباس پوشیدن و معمارى‌ و … عموما ثابت بوده است شاید از آن رو که اختلاف شدید طبقاتى‌ چندانى ‌وجود نداشته است یا قدرت انتخاب زیادى براى‌ افراد نبوده است .

این مسئله چندى بعد به شکل دیگرى ‌برایم پررنگ شد بچه هایى که همسن من بودند در نقاط مختلف ایران علائق و دلبستگى ها مشترکى‌ داشته اند همه ى آنها دغدغه ى مشترک درد مشترک عشق مشترک خواسته هاى مشترک و دلمشغولى هاى مشترک داشته اند   (  اینجا    و   اینجا   ). فهمیدن این مسئله از یک طرف تن آدم را مور مور مى کند و از شما چه پنهان ممکن است اشکى هم به چشم بیاورد از آن رو که به نوعى حس نوستالژیک آدم را قلقلک مى دهد و خوشش مى آید اما از طرف دیگر من به این فکر مى کنم که تجربیات مشترک  آیا در نسلهاى‌ بعد هم اتفاق می افتد یا افتاده است ؟ آیا هنوز هم می توان ایران را جامعه اى یک دست پنداشت که فرزندانش بتوانند حامل تجربه ى مشترک زیستنى واحد در گستره اى‌ به نام ایران باشند ؟  آیا هنوز هم دلمشغولى هاى مشترک در نسلهاى امروز وجود دارد ؟ پاسخ من منفى است چون فکر مى کنم جامعه ى امروز ایران از ثبات فکرى‌ برخوردار نیست سرعت تحولات و اتفاقات به قدرى است که اجازه ى‌ هیچ گونه تاملى را نمى دهد شاید از همین رو ست که نسل امروز شتابناک و هراسان است که نمى تواند به یک فعل قدسى مشترک پایبند باشد .

آیا این مسئله براى پدران و مادران ما هم اتفاق افتاده است ؟ آیا آنها هم چنین تجربه ى مشترکى داشته اند ؟ فرزندان ما براى این سوال چه پاسخى دارند ؟



پاسخ دهید

معرفی کتاب
Copy of 1_0007
تبلیغات